هر اقدام بزرگ ابتدا محال به نظر می رسد.
خوش آمدید - امروز : دوشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۶
A
خانه » اخبار » اخبار اقتصادی » تأملی بر فساد اقتصادی کشور در قبل و بعد از انقلاب اسلامی

تأملی بر فساد اقتصادی کشور در قبل و بعد از انقلاب اسلامی

فساد اقتصادی در کشور به مراتب پایین‌تر از دوران پیش از انقلاب است،موضوعی که شفاف‌سازی آن جهت نسل جوان،الزامی به نظر می‌رسد.

تأملی بر فساد اقتصادی کشور در قبل و بعد از انقلاب اسلامی

به گزارش خبرنگار اقتصاد و انرژی گروه اقتصادی گروه تحریریه سایت جوان، یکی از چالش های اقتصادی جهت هر کشور و جامعه‌ای، معطوف به انحراف و فسادی می شود که در قالب اقتصادی بروز پیدا می‌کند.

در طول سالیان گذشته، هر از چندگاهی اخباری در لابه لای سطور رسانه ها منعکس شده است که محتوای آن از سوء استفاده و انحراف فرد یا گروهی در فلان مجموعه اقتصادی، تجاری و…حکایت داشته است.

بدون تردید زیاد کردن خبرهای این‌چنینی، مطلوب و خوشایند نیست، ولی با این وجود، عده‌ای نیز تلاش می‌کنند ، افکارِ عمومی را نسبت به واقعیت های فعلیِ جامعه بخصوص در عرصه اقتصادی بصورت افراط گونه ای خدشه دار کند.

فساد و انحراف اقتصادی به هر میزان و شدتی، خارج از تحمل خواهد بود و به تعبیری کم و حداقل آن نیز جهت جامعه و کشوری که در حال پیمایش مسیر توسعه هست، بسیار مخرب و ویران‌کننده هست، ولی این اصل نباید به مستمسکی جهت سیاه نمایی و تخریبِ یک نظام دینی و سیاسی که از همان ابتدا اصل و اساس شکل گیری خود را بر مبارزه با فساد قرار داده، مُبَدَل شود.

تأملی بر فساد اقتصادی کشور در قبل و بعد از انقلاب اسلامی

برای نائل شدن به تحلیلی دقیق در ارتباط با میزان فساد اقتصادی موجود در کشور و ضریب توفیقات نظام مقدس جمهوری اسلامی کشور عزیزمان ایران در برخورد و مقابله با این عارضه ، به نظر می رسد در گام اول به این توصیه توجه شود که آیا نشانه و رویکرد مسئولان نظام ، قائم بر مقابله و برخورد با فساد اقتصادی است یا خیر؟.

نیم نگاهی به پرونده های اقتصادی کشور در سالیان گذشته به سهولت به این پرسش پاسخ خواهد داد. به طور یقین خواندن و یا شنیدن اخبار مرتبط با سوء استفاده‌های مالی یا همان فساد اقتصادی، تلخ است.

اما به‌راستی کاشف این سوء استفاده ها چه کسانی بوده اند، آیا سرویس‌های اطلاعاتی دستگاه های خارجی جهت نخستین بار ازاین رخداد تلخ، پرده برداری کرده اند، آیا جهت نخستین بار، این رسانه‌ها و جراید غربی بوده اند که از کشف، بازداشت و برخورد با عوامل یک پرونده اقتصادی خبر داده اند یا اخبار چنین وقایع و رخدادهای نامبارکی از سوی رسانه ها و خبرگزاری های رسمی جمهوری اسلامی کشور عزیزمان ایران به سمع و نظر افکار عمومی رسیده است؟.

در واقع اکثر پرونده‌های اقتصادی با عزم، درایت و دستور نهادها و دستگاه های نظارتی، بازرسی، قضائی و اطلاعاتی کشف، علنی و رسانه‌ای شده است اند، ولی متاسفانه در هجمه سنگین تبلیغاتی دشمن، هیچگاه از این منظر به چنین نارسایی هایی پرداخته نمی‌شود و کیفیت بازتاب اخبار به نحوی است که گویی یک پای ثابت این فسادها و یا مفسده های اقتصادی، مسئولان و مدیران نظام جمهوری اسلامی کشور عزیزمان ایران است.

فساد اقتصادی در کشور به مراتب پایین‌تر از دوران پیش از انقلاب است،موضوعی که شفاف‌سازی آن جهت نسل جوان،الزامی به نظر می‌رسد.

این شیوه خاص از تحریف تاریخ و واقعیت های موجود، سیاه نمایی و در نقطه مقابله مطهر قلمداد کردن مسئولان پهلوی و سلامت جلوه دادن شرایط اقتصادی کشور در آن دوران، روشی است جهت تخریب نظام و مایوس ساختن مردم نسبت به حاکمیت که متاسفانه دشمن های کشور عزیزمان ایران اسلامی در پیاده سازی این نشانه شوم نیز، از هیچ اقدامی دریغ نکرده اند.

فساد سیستماتیک دوران پهلوی و تفاوت آن با سوء استفاده ای اقتصادی در دوران بعد از انقلاب

در تحلیل و ارزیابی میزان فساد اقتصادی کشور در دوران طاغوت و مقایسه آن با ضریب انحرافات اقتصادی در دوران جمهوری اسلامی کشور عزیزمان ایران و تفاوت های این دو دوره ، نباید این توصیه ظریف فراموش شود که فساد در دوران پیش از انقلاب، سیستماتیک و قانونی بوده است.

بسیاری از پرونده هایی که امروز تحت عنوان اختلاس، دزدی، پولشویی ، رانت و … از آن یاد می شود،در دوران پیش از سال ۱۳۵۷ ،کاملا قانونی و موجه بوده و گویی این عنوان از حقوق مسلم مقامات پهلوی به شمار می رفته است و یکی از دلایل مهم متزلزل شدن رژیم منحوس پهلوی و در نهایت سقوط آن، به عمق همین فسادها و نارسایی ها و نارضایتی عمومی مردم از زیاده خواهی های علنی و به اصطلاح قانونی خاندان پهلوی و مقربان آن ها معطوف می شد.

میلسپو (مستشار نظامیِ آمریکایی)در این خصوص می نویسد: رضا شاه، روی هم رفته، مملکت را پاک دوشید؛ روستائیان، عشایر و زحمتکشان را بیچاره کرد و از زمین داران باج هنگفت گرفت و در عین آنکه اقداماتش طبقه تازه (سرمایه داران-تجار) انحصارگران، پیمانکاران و مقربین سیاسی را غنی ساخت، تورم، مالیات های سنگین و…سطح زندگی مردم را کم کردن داد.

آنچنان که اسناد نشان می‌دهد؛ ثروت رضاخان به هنگام مرگ، حداقل سه میلیون پوند و حدود یک و نیم میلیون هکتار زمین بوده که بخشی از آنها با مصادره مستقیم و بعضی دیگر با مجاب ساختن مالکان این اراضی به فروش اضطراری آنها با قیمت نازل و نقل و انتقال های دولتی (اما به واقع غیر قانونی) ، ضمیمه ثروت رضاه شاه شده است بود.

گزارش‌های سفارت بریتانیا به عنوان یکی از مهم ترین و بزرگ ترین حامیان رضاخان بر جلوس او بر تخت سلطنت نیز موید فسادِ اقتصادیِ شدید نخستین شخص مملکت در وقت پهلوی اول است.

تأملی بر فساد اقتصادی کشور در قبل و بعد از انقلاب اسلامی

در گزارش اشاره شده است این‌چنین قید شده؛ اشتهای سیری ناپذیر وی به اندازه ای است که عجیب نخواهد بود اگر چند صباح دیگر کسی بپرسد آیا اعلی حضرت بی درنگ همه کشور عزیزمان ایران را به نام خود به ثبت نمی رساند؟.

وزیر مختار بریتانیا نیز چنین نوشته است: او همچنان در کار انباشت ثروت از راه‌های مشکوک است و فرماندهان ارشد نظامی خود را نیز در کار آزاد گذاشته و در عین حال از هیچ فرصتی جهت بی اعتبار کردن فرماندهان در صورت سوء ظن نسبت به قدرت گرفتن آنها از طریق اندوختن ثروت پرشمار جهت بهره گیری شخصی دریغ نمی‌کند و البته اگر آنها سهم عده ای از ثروت به دست آمده را به شاه بدهند، او نیز از دزدی های آنها چشم پوشی خواهد کرد.

چنین گزارش‌هایی در ارتباط با فساد اقتصادی دوران پهلوی اول کم و محدود نیست و با یک بررسی و تحقیق در ارتباط با اوضاع اقتصادی حاکم در دوران پهلوی به روشنی به عمق فاجعه مذکور پی خواهیم بُرد.

این روال و رویه شوم در دوران محمدرضا پهلوی نیز استمرار و ادامه داشت. ولخرجی‌های خانواده سلطنتی، فساد تمام عیار، برگزاری جشن‌های آن‌چنانی و آلوده شدن سیستم دربار به انحرافات و مفاسد اقتصادی آنچنان عمیق شد که این عارضه از چارچوب یک مسئله اقتصادی خارج و به یک عنوان امنیتی، سیاسی و دغدغه‌ای ملی و عمومی جهت مردم مبدل شد و به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، یکی از عوامل مهم نارضایتی مردم و سقوط رژیم منحوس پهلوی، ریشه در همین مفاسد داشت.

فساد اقتصادی در کشور به مراتب پایین‌تر از دوران پیش از انقلاب است،موضوعی که شفاف‌سازی آن جهت نسل جوان،الزامی به نظر می‌رسد.

یکه تازی‌های اشرف پهلوی و فرزندش شهرام و چپاول ثروت کشور به وسیله افراد مذکور به‌واسطه برخورداری از امتیازات و مجوزهای خاص بازرگانی، دست داشتن در تجارت مواد مخدر؛ تنها نمونه‌ای از فساد اقتصادی فراگیر در دربار پهلوی به شمار می رفت.

سازمان اطلاعاتی ایالات متحده در گزارشی در ارتباط با فساد خاندان پهلوی می نویسد: اخیرا مدیر یکی از بزرگ ترین بانک های کشور عزیزمان ایران به یکی از مقامات سفارت گفته که توجه شاه را نسبت به یکی از معاملات اشرف جلب کرده که اگر شرح آن علنی شود، بازتاب منفی در پی خواهد داشت و البته شاه نیز به این گزارش بی توجهی می‌کند و گویی اهمیتی جهت وی نداشته است.

امیرهوشنگ دولو (سلطان خاویار)، کریم ایادی (پزشک معتمد شاه) و سهامدار شرکت نفت پارس، آلودگی اقتصادی شریف امامی موسوم به آقای ۵ درصد (اطلاق این لقب به این علت بوده که وی از کلیه قراردادهای دولتی، سهمی ۵ درصدی را جهت خود لحاظ می‌کرده است) تنها بخش کوچکی از فساد موجود در دربار پهلوی و ایادی این رژیم منحوس به شمار می رفت.

مثال های فوق، موید این واقعیت تلخ است که با وجود پرونده های مرتبط با فساد اقتصادی در دوران بعد از انقلاب، حجم فساد موجود قابل مقایسه با آن دوران نیست.

تأملی بر فساد اقتصادی کشور در قبل و بعد از انقلاب اسلامی

به تعبیری می توان گفت؛ اگر امروز شاهد تشکیل و گشوده شدن پرونده های قضائی بسیاری در ارتباط با مفاسد اقتصادی هستیم، در دوران طاغوت، پرونده‌ای تشکیل نمی شد که عزم رژیم را در برخورد با مفاسد اقتصادی به اثبات رساند و موارد موجود اندک نیز در دعواهای سیاسی درونی پهلوی بروز پیدا می‌کرد.

فساد نظامی ها در دوران پهلوی نیز بُعدی دیگر از عمق انحرافات اقتصادی آن دوران را نشان می دهد.

ثروت اندوزی های امرای ارتش و خروج میلیون ها دلار ارز و پول از کشور به وسیله افرادی همچون ارتشبد اویسی (۱۵ میلیون دلار)، نمازی (۹میلیون دلار)، سپهبد مقدم (۲ میلیون دلار) و آموزگار(۵ میلیون دلار) نمایی دیگر از فساد سیستماتیک پهلوی دوم محسوب می شود.

غصب جنگل های ملی به وسیله محمود رضا پهلوی،گرایش به قمار بازی و مرسوم بودن بازی پوکر و بریج در میان درباریان، صرف هزینه های سنگین جهت عیش و نوش و خوش گذارنی‌های شاه و نزدیکان او، آن هم در شرایطی که بخش عظیمی از مردم در فقر زندگی می‌کردند (به نقل از کتاب آخرین سفر شاه،نویسنده:ویلیام شوکراس) از دیگر مصادیق مفاسد اقتصادی آن دورن به شمار می رود.

جمع بندی این مثال ها و مصادیق، به این عنوان و توصیه ظریف خلاصه می شود که در عرصه مبارزه با فساد اقتصادی، نظام مقدس جمهوری اسلامی کشور عزیزمان ایران در چهار دهه اخیر به توفیقات بسیاری نائل شده است و اگر امروز همچنان شاهد بروز بعضی از مفاسد اقتصادی هستیم (که تردیدی در وجود آن نیست) این عارضه ریشه در بعضی غفلت ها و ضعف های نظارتی دارد و در واقع امر، رویکرد نظام در ارتباط با سوء استفاده های اقتصادی، نه بر سکوت و نه بر مماشات معطوف شده است که تشکیل پرونده قضائی جهت بسیاری از مقامات و حتی نزدیکانِ مدیران اجرایی کشور،گواهی است بر صحت این ادعا.

گزارش : ناصر رمضانی

انتهای پیام/

واژه های کلیدی: محمدرضا پهلوی | فساد اقتصادی | خاندان پهلوی | اشرف پهلوی | رضا پهلوی | استفاده | قانونی | انقلاب | ارتباط | اقتصادی | استفاده

دانلود

اخبار

آرشیو

گالری عکس

آرشیو

اس ام اس های تازه

آرشیو

آهنگ های پیشواز

آرشیو